Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2007

Τιμή σε μια κεντήστρα


Το σπίτι απ' έξω απεριποίητο: τα ντουβάρια άβαφα, γεμάτα από την υγρασία αυτού του τόπου. Χαραγμένα από τις ρωγμές που άφησε ενθύμιο ο Εγκέλαδος, μέχρι να 'ρθει πάλι. Τα παντζούρια άβαφα κι αυτά, ξερχαβαλωμένα, με σάπιο ξύλο και μεντεσέδες σκουριασμένους. Το περβάζι βρώμικο. Ενώ η περγουλιά προσφέρει τη δροσιά της ακαθάριστη, με φύλλα ξερά.
Μα η κουρτίνα...
Καθαρή και καλοσιδερωμένη. Πάλλευκη, με σχέδιο δαιδαλώδες, χωρίς τάσεις αφαίρεσης. Δουλεμένη από τα χέρια της, χρόνια πριν, κι εσχάτως βγαλμένη απ' το μπαούλο με τα προικιά, αφού "για ποιον να τα φυλάω;". Κοφτοκέντι περίπλοκο κι αριστουργηματικό, εφάμιλλο αναγνωρισμένων έργων της σύγχρονης Τέχνης.
-Τι τραβάς εκεί;
-Το παράθυρό σου.
-Το παρεθύρι;
-Μου άρεσε η κουρτίνα.
-Α θες, να σου τη δώκω για να βγάλεις το σκέδιο. Απ' τη φωτογραφία δε θα το καταλάβεις και θα λαθέψεις!
-Θα το καταλάβω. Δε χρειάζεται. Θα το καταλάβω.

Ντράπηκα να της πω ότι εγώ ούτε και να κεντάω ξέρω...

6 σχόλια:

zero είπε...

Εξαιρετικο ποστ αυτο.
Πολυ ζωντανο.

Δέσποινα είπε...

Το μεγαλείο της απλότητας στην κορύφωσή του.

Αρχοντία είπε...

Και η φωτογραφία και το κείμενο... σαν να διαβάζω απόσπασμα από ένα καλό βιβλίο μου φάνηκε!
Από το hungry for hungry σας βρήκα, και χαίρομαι πολύ που σας γνώρισα!!

Δέσποινα είπε...

Καλώς ήρθατε, Αρχοντία, και ευχαριστώ πολύ για τα καλά λόγια!

Ιωάννης είπε...

Όπως το λες, το μεγαλείο της απλότητας στην κορύφωσή του.

Μπράβο...

Δέσποινα είπε...

Χαίρομαι πολύ όταν εκτιμάται η απλότητα!