Στην Αγορά της Δαμασκού

Πρόσωπα της Μάλτας

Music Break 8

Μουσικές και Χοροί της Μάλτας

Μαλτέζικα μέσα μεταφοράς

Τα κίτρινα λεωφορεία της Μάλτας

Παραδοσιακές βαρκούλες luzzu

Χαρακτηριστικές μαλτέζικες άμαξες

Οικολογικό ταξί

Πλοιάρια στο δρομολόγιο Μάλτα - Γκόζο

Σκαφάκια στις δημοτικές μαρίνες

Δεξιοτίμονα αυτοκίνητα

Γνωριμία με την Βαλέτα

Το 1566, το Ανεξάρτητο Στρατιωτικό Τάγμα του Ξενώνα του Αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ, της Ρόδου και της Μάλτας, γνωστό και ως Τάγμα των Ιωαννιτών Ιπποτών, ίδρυσε βορειοανατολικά του νησιού της Μάλτας μια οχυρωμένη πόλη που θα μπορούσε να αντἐξει τις πολιορκίες των Οθωμανών. Την ονόμασαν "Ταπεινοτάτη των Πόλεων Βαλέτα", προς τιμή του Γάλλου Μεγάλου Μάγιστρου του Τάγματος, Ζαν Παριζό ντε λα Βαλέτ (1499-1568). Είναι η Βαλέτα (Valletta), η "Απόρθητη Πόλη", σημερινή πρωτεύουσα (με περίπου 6000 κατοίκους) του νησιωτικού κράτους της Μάλτας και Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ουνέσκο (1980).

Πανόραμα Μάλτας

Εμπορικός δρόμος στη Βαλἐτα (Valletta)

Σπίτια στην πόλη Μόστα (Mosta)

Ο κόλπος του Αγίου Ιουλιανού (Saint Julian's Bay)

Πύλη στην Ραμπάτ (Rabat)


Άποψη της Μεδίνα (Mdina)


Το λιμάνι των Τριών Πόλεων (3 Towns)

Παλιά σπίτια στη Σλίμα (Sliema)

Το λιμάνι του νησιού Γκόζο (Gozo)

Το Μπλε Παράθυρο στο Γκόζο (Azzur Window, Gozo)

Η παλιά πόλη της Βικτόρια, πρωτεύουσας του Γκόζο (Victoria, Gozo)

Ο κόλπος Ράμλα στο Γκόζο (Ramla Bay, Gozo)

Νίκου Καββαδία, Οι Εφτά Νάνοι στο s/s CYRENIA

Στην Έλγκα

Εφτά. Σε παίρνει αριστερά, μην το ζορίζεις.
Μάτσο χωράνε σε μια κούφιαν απαλάμη.
Θυμίζεις κάμαρες κλειστές, στεριά μυρίζεις.
Ο πιο μικρός αχολογάει μ' ένα καλάμι.

Γυαλίζει ο Σημ της μηχανής τα δύο ποδάρια.
Ο Ρεκ λαδώνει στην ανάγκη το τιμόνι.
Μ' ένα φτερό ξορκίζει ο Γκόμπυ τη μαλάρια
κι ο στραβοκάνης ο Χαράμ πίττες ζυμώνει.

Απ' το ποδόσταμο πηδάν ως τη γαλέτα.
-Μπορώ ποτέ να σου χαλάσω το χατίρι;
Κόρη ξανθή και γαλανή που όλο εμελέτα
ποιός ρήγα γιός θε να την πιεί σ' ένα ποτήρι;

Ραμάν αλλήθωρε, τρελέ, που λύνεις μάγια,
κατάφερε το σταυρωτό του Νότου αστέρι
σωρός να πέσει, να σκορπίσει στα σπιράγια,
και πες του κάτω από ένα δέντρο να με φέρει.

Ο Τοτ, τού λείπει το ένα χέρι μα όλο γνέθει,
τούτο το απίθανο σινάφι να βρακώσει.
Εσθήρ, ποιά βιβλική σκορπάς περνώντας μέθη;
Ρούθ, δε μιλάς; Γιατί τρεκλίζουμε οι διακόσιοι;

Κουφός ο Σάλαχ, το κατάστρωμα σαρώνει.
- Μ' ένα ξυστρί καθάρισέ με απ' τη μοράβια.
Μα είν' ένα κάτι πιο βαθύ που με λερώνει.
-Γιέ μου, πού πας;- Μάνα, θα πάω με τα καράβια.

Κι έτσι μαζί με τους εφτά κατηφοράμε.
Με τη βροχή, με τον καιρό που μας ορίζει.
Τα μάτια σου ζούνε μια θάλασσα, θυμάμαι...
Ο πιο στερνός μ' έναν αυλό με νανουρίζει.

Colombo 1951

[Τραβέρσο, 1975]

"Ο Paul Delvaux και η Αρχαιότητα" στην Άνδρο

Από τις 28 Ιουνίου κι έως τις 27 Σεπτεμβρίου 2009 παρουσιάζεται στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, στην Χώρα της Άνδρου, η έκθεση έργων του Βέλγου ζωγράφου Πωλ Ντελβώ, με θέμα Ο Paul Delvaux και η Αρχαιότητα, μια έκθεση την οποία είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ και να θαυμάσω από κοντά τον προηγούμενο μήνα.

Ο Paul Delvaux γεννήθηκε το 1897 στο Antheit του Βελγίου και πέθανε στη Furnes το 1994. Σπούδασε Αρχιτεκτονική και Διακοσμητική Ζωγραφική στην Βασιλική Ακαδημία Καλών Τεχνών των Βρυξελλών και δέχτηκε επιδράσεις από το έργο των Giorgio de Chirico και René Magritte.

Πήρε μέρος στις σημαντικότερες εκθέσεις των Σουρεαλιστών, όπως στην Διεθνή Έκθεση του Σουρεαλισμού στην Galerie des Beaux-Arts του Παρισιού το 1938, και το 1948 εξέθεσε στην 24η Μπιενάλε της Βενετίας.

Κατά την περίοδο 1950-1962 δίδαξε ως Καθηγητής στο εργαστήρι Ζωγραφικής στην Ανώτατη Εθνική Σχολή Τεχνών και Αρχιτεκτονικής «La Cambre» στις Βρυξέλλες και το 1965 έγινε πρόεδρος και διευθυντής του τμήματος Καλών Τεχνών της Βασιλικής Ακαδημίας του Βελγίου.

Αναδρομικές εκθέσεις για το έργο του οργανώθηκαν ανά τον κόσμο και το 1977 ανακηρύχθηκε Αντεπιστέλλον Μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Το 1979, ιδρύθηκε στις Βρυξέλλες το Ίδρυμα Paul Delvaux, ενώ από το 1982, λειτουργεί στη βελγική πόλη Saint-Idesbald το Μουσείο Paul Delvaux.

Το έργο του Delvaux διακρίνεται για την τοποθέτηση ρεαλιστικών στοιχείων μέσα σε μια σύνθεση χωρίς πλοκή και χωροχρονική αλληλουχία που εξαλείφει τον ρεαλισμό των πραγμάτων και δίνει στην δουλειά του ένα υπερρεαλιστικό ύφος, το οποίο τον συνέδεσε με το κίνημα του Σουρεαλισμού.
Ο Delvaux όρισε τον Σουρεαλισμό ως «… επανεισαγωγή του θέματος αλλά κατά μία έννοια σαφώς καθορισμένη, την έννοια του παράδοξου και του εξωλογικού». Από τον Σουρεαλισμό, δηλαδή, ο Delvaux δεν ασπάζεται τον αυτοματισμό της δημιουργίας αλλά μόνο την υπέρβαση της λογικής και την εκφραστική ελευθερία. Στους πίνακές του παρατηρούμε γυμνά που μοιάζουν με κέρινα ομοιώματα, τοποθετημένα σε κλασικές αρχιτεκτονικές συνθέσεις ή ακόμα, βιομηχανικά προϊόντα να συνυπάρχουν με αρχαιοελληνικούς ναούς. Με αυτήν την αποσπασματική πλοκή και την έλλειψη συνοχής στις συνθέσεις του, ο Βέλγος καλλιτέχνης μας μεταφέρει σε ένα εξωπραγματικό, ονειρικό σύμπαν.